Pani Jeziora

                                                    Brzegiem jeziora gdzie wody talfa

Z piaskiem złocistym się łączy

Szła w białą suknię ubrana

Co ją od męża dostała

Piękna Pani Jeziora

Szła i o mężu myślała

Bo statkiem z jeziora wypłynął

Rzeką do morza chciał spłynąć

I nie wrócił jeszcze

Może zapomniał o żonie swej pięknej

O domu spokojnym

I jeziorze wspaniałym

Wtem ujrzała Pani statek męża swego

Ale było tam coś nieznajomego

To na banderze czarny kir smutno powiewa

Wiedziała Pani Jeziora że mąż już nie wróci

Gdy tylko za drzwiami założył buty